Random Memory: Handwriting ni Jay-Anne.

I studied in a public school in Elementary. And there is a skill that most ps would inevitably develop with no concrete reason at all. That is speed-writing. If the teacher will be writing it on board, then that would be okay because students could keep up with the teacher’s speed but this random memory is different.

It is Home Economics class. The classroom in the chamber (lol). (And nakanotice ko nga english na mostly akong gisuwat). This is the class nga naay kaugalingon way of log-in. Something about balhin balhin ug numbers after ninyo manglimpyo sa inyong designated area sa school. I was in Grade-6.

Then magsugod na ang speed-writing activity. Si Sir, dli na needed ang board. Naa na shay set of manila papers already written with planned topics to discuss. (I really think, giproject ni nya sa una and karon mao na iyang gigamit). The deal: daghan kaayog manila papers and so paspasay kaayo ang peg. The manila papers will turn to the next page once naa nay morequest(that should be majority). I think nakalaray kay around 6 manila papers in a row. Muna muna intawn copy among mga peg.

After each class kay dili jud mi kahuman. Kapoe na kaayo ang mga fingers. And then there is my classmate Jay-Anne. I consider her my best enemy pag-HS. Di lang jud mi click and maldita jud na sha. As-in. Pero karon we’re fine (i think) . Siya ang permi makahuman jud. Like dali ra jud sha mahuman ug copy and confident kaayo mogawas sa room.

One time, since dili man jud namo makaya na ug human. Nihawa nalng mi and planned nga manghulam nalng mi sa mga notes sa uban namong classmate para mocopy. Si Jay-anne among nathink nga hulaman. Kay maldita lagi, di jud sha mosugot. AS in with her eyebrows raising like no ends. With matching snub. Hindi makataong gawain.

Ambot lang if unsay nasulod sa among mind nga gikuha jud namo iyang notebook kay gitan-aw. And guess what we’ve found? haha

Ang agi ni Ate parang stenography! Wala akong maintindihan. This is not exageration. Parang signature ang every words! Now I know nganong di jud sha magpahulam. Now I know nganong to infinity iyang kilay.

Pagkita niya nga gikuha namo iyang notebook, gladiator iyang peg sa pagretrieve sa maong butang. Mura mi niyag kan-on or sukmagon. But nakita na namo tanan and then…. the rest is history. #dmd

The art of stenography

Advertisements

Why BASKETBALL ain’t my thing (I think)

Japan should have created this anime back then.

My father is such a Basketball fanatic. He plays basketball, talks about basketball, PBA, NBA, Local…  name it, naa na shay  macomment.

When i was young, I think normal lang jud  sa kids nga ganahan ug cartoons. You know kanang kind of cartoon/kids shows nga permi italk ninyo sa school. Kanang mobira sa imong attention and makapafeel nimo left out if di ka ka join. Yes.

#1: Deprivation of favorite fun shows and trying to force Basketball as substitute.

Kanang ang feeling nimo kay nindot na kaayo ang episode sa certain kind of shows pero my father is focused sa Basketball and will not entertain your plea nga ibalhin ug laing channel even for a moment? I can still feel the pain and anger till now. I even imagine/wished while nagtan-aw sa basket nga mayntag maglinog and mabuak ang center sa court.

#2: One person cannot influence you. A crowd will.

My father is the only one who likes basketball in the family. Well, what do you expect. My father and mother created a family that composed of 4 girls. I am the monico iho! While my sisters are doing their thing, I am left with all the expectations of doing what my father want me to do – Basketball. My friends pud ato nga time sa school kay wala man poy gatalk ug basketball. I don’t have anyone to share if unsa man ganing happiness mahatag anang basketball. I remember, gikuyog ko ni Father sa church basketball game. I was depressed kay di jud nako feel. Wala koe passion. Wala koe inspiration. We even had every morning basketball routine, teaching me how to shoot etc. Still didn’t work!

#3: Concepts are far different from the real thing.

My father keeps telling me to pursue basketball, watch basketball in tv etc! But I haven’t seen a real good game pa. Kana bitawng if magtan-aw ka kay makanganga ka nga WOW… and then think, I wanna be like that. Waley. If only I have seen real players and be amazed by how they moves, maybe then makagain ko ug interest sa sport. But it’s too late already.

#4: Forcing a sport at a very young age.

They say that starting at a very young age will be best. It doesn’t apply to me. Or maybe it doesn’t apply when done incorrectly. I was a child with innocent mind. Looking around, copying things i think are good and fun. I did not perceived basketball as fun at all and I can’t explain why.

#5: If you’re tall then do basketball mindset!

Maybe I just don’t want people expecting much from me. Ngano nga kung taas kay basketball dayon ang ithink. Maglagot ko ana sa una. I hate the pressure. Mao ata na ang reason nga I hate my height tong bata pa ko. I don’t know how to play basketball and because of this mindset, It made me hate that sport.

#6: Malamya!

Back when I was a child. Malamya na jud daw ko. Dili jud sporty. Maybe mao pud na ang reason maong nigive-up nalang ang world sa pag-effort para ipabasket ko. But I really don’t think na malamya ko. It just happens na wala lang jud nabuild up akong interest. I think naa man guro koe laing field nga I can do better. A sport/place that I will be happy and at the same time excel? Dba? haha

 

Ang ending, wala jud koe sport nga makaingon ko nga I’m good at. 😀

 

Munimuni sa Jeepney.

I love long rides.

Maybe that would be the reason why i never had any seasickness/motion sickness experience. I just love the feeling of moving vehicles. The feeling of the wind blowing each others face. The scenery. The random music. The random chitchat conversations that you can freely listen kay alang they are talking in med volume in public. If lucky, you could witness free drama (uyab mag-away) and action (mga snatcher).

Back when I was still a student, i really love long jeepney rides. When 12L’s route was changed, I have to take a detour that would left me no choice but to travel to Colon then take another jeepeney to take me to Banawa. That would double the travel time. From 15 minutes, to 1 hour+! Ang ana effect sa route changing.

Anyways. If ang uban maka-eureka while naa sa toilet. Me, sa jeepney (long rides). During sa ang ani nga mga sandali, makathink ko ug algorithms para mopaspas ang akong program, makathink ko about unsa ang tama nga wiring para sa project sa Digital Design, makathink ko about life, makathink ko sa akong mga sala nga ginapray nako nga di na jud nako balikon pero after pila ka weeks ginabalikbalik napud.

Sa jeep pud ko makakita ug mga maanyag nga binuhat sa Ginoo. Though ang probability kay 40% lang, at least naa japon. And then pag-muana dayon nga “palihug kog bayad“, alam na! Better wear sunglasses.

So while ginafeel nako ang  movement sa makina, ginapaminaw ang mga chitchats sa mga atbang, ginatan-aw ang mga ate ug kuya nga i don’t know ang mga whereabouts, nagmamasid ng mga kawatan, mga mamukongay, mga maya, mga taw na may mga lihim na relasyon… very entertaining. Ang pagchange sa set of passengers, ang ate nga mangaway sa driver kay kulang ug sekwenta ang sukli, ang mga bata nga memorize nako ang kanta. Oh I miss those. Azen.

I miss magmunimuni again.

jeepney drama

 

Masalimoot na FB Wall.

Makalurkey imong post!

Human as we are, naa jud tay mga kalagotan or something kanang naa tay mafeel nga murag lain nga dili nimo maexplain. Kay basta di ka ganahan.

Sa FB, daghan kaayong mga hambogera, mga maayo kaayo magpalagot sa kontra, daghan ug mga picture nga focused sa ilang boobs, sa ilang blue contact lenses, sa ilang mga mamahalin na foods kay you know lagi mga senweldohan na. Di na pwede nang Chippy ug bobot oeee dapat Doritos na or Lay’s.  Di na pwede nang instant cape nga tag5 kay dapat starbucks na! or any milk tea from char nga tea shops para sa mga health conscious kunuhay pero gipartneran ra pud ug krispy kreme. Di na pwede nang strolling in Colon. Di na pwedeng strolling in Plaza Indepenenia or Fuente Osmena. ug daghan pang blah blah blah.

FB is a perfect place para sa imong right of self-expression. Ok fine.

Place para e-express ang imong 6 digit nga sweldo. Place para ibroadcast sa world nga “unsa man akong dawaton sa mga job offers nako oe from IBM, Lexmark etc”. Naa pay uban nga “I turned down kaning *** kay di kaya akong expected sweldo”… Free place jud… (continue) Naa pay uban nga all pictures of all the travels nga ilang giadtoan. Like for half the year kay naglaroi laroi ra jud sa pinas and overseas, just for fun and leisure. Free place para mosulti sa mga hinanakit nila like naa daw uban nga magtugatuga ug english pero buki kaayo (english teacher man gud sha) pero ang iyang english pud baya tawn kay haskang kaliki. The irony nga naman. Naa pud magnihongo to show their talents. Naa pud magyaw yaw kay ngano daw magpost ug nihongo nga di man masabtan. Naa pay mga drama nga heavy kabuak kay nagapadungog dungog sa gikalagotan. Naa pud uban naa nay mga suicidal thoughts. Kasagaran pud kay parang pasan ang daigdig mode. Sigi lang jud ug reklamo sa ilang pagkahimugso sa kalibutan. Reklamo sa life, sa work, sa lovelife, (ug sa ubang posts :3). Naa pud uban nga mananghid pa nga magdeactive ug FB, ana pa “last na jud ni kay i hate my life”. After pila ka weeks, active na pud iyang account… FB is a platform nga naman talaga to express those thoughts and express your bragging rights.

On the other hand, naa toi murag advertisement sa tv about “think before you click”. Which is para nako so true and dapat iapply. Kay if wala ni nako gibuhat kay murag mawad-an kog mga friends. Though some kay nagacomment jud ko pero butangan jud nako ug “hahaha” sa last kay para maneutralize ang urosuros nga emotion of being disturbed. haha

utang

Kani kay action ang genre.

stupid

Too much drama, pang maala-ala

simple and honest

honest and true. hala mocomment ta.

sb

Starbucks na ang uso karon. Not isa lang, dapat marami

lawastadira

Im sexy and I know it.

inviting

Inviting ang peg.

bragging rights

Thank you Lord kay dako kaayo kog sweldo.

bragggg

sukol mo sa akong mga gadgets?

Diverse ra jud guro ko kaayo ug mga friends sa FB. Colorful kaayo akong wall kay very entertaining. Di ko kabaw unsa akong icomment. Ang uban mocomment jud oe pero murag dala aligotgot ug kanang implicit nga palagot.

Di pud nako ilimod nga malingaw pud ko magbasa labi na sa mga conversation na sa comments. Pero if dili jud kaya sa akong batikolon ang stat then… okay, scroll down.

 

Si Ate Alanis Morissette.

Jagged Girl

Do you have an album kung saan memorize ninyo tanang kanta? even after all these years? haha

I do and dili ni exaggeration, ang tibook album jud, ana ka fanatic. Ang first nga album nga memorize nako from head to toe and tagos to the bones is ang award winning album ni Alanis na “Jagged Little Pill”, released in 1995.  Wait, yeah i was still 5 years old tong narelease sha and wala pa akong malay.

I started liking Ate Alanis in College. With the Ironic (favorite ni Rahima!) and Hand in my Pocket. And wag malilimutan ang Head Over Heels. All of them I’ve memorized by heart by listening in repeat every day and every hour. haha. And then mana pud nako ug stalk iyang life from being so controversial kay tungod naa shay affair kuno ug tigulang.. mao daw na ang mga hidden pinaghuhugutan niya ng inspiration while writing those songs. Which naklaro jud nang bongga sa single sa iyang next next next album nga “hands clean”.

I really don’t know why pero naturally nako nalearn by heart tanang details ug tune sa album. All of the songs.. Plus naa pay hidden drama ang album kay girepeat ang You Oughta Know sa end and then just when you think tapos na, after pila ka seconds of moment of silence, naa pa diay last song nga Your House! That song is very eerie. lol.

After that album, di na nako magets ang iyang mga songs. Though some kay like japon nako like I Would Be Good, kalurky ni nga song kay pangmartir and pagdawat sa katutuhanan. Bottomline, iyang songs kay dili na click and maybe her time has pass na. Mogive way nalang sha sa mga new singers like Gaga. Grr.

Still I’m hopeful nga mobalik sha with a strong album.

P.S. Ang isa pa nga album nga memorize nako sa kaibuturan ng aking puso is ang Collection album sa Diana Ross and the Supremes.! I just love that group though walay makarelate nako tong giopen up ni nako sa akong kaberks. #hmmft.

Ang epic music video ni Ate. #ThankYou

What ifs sa Life!

What if gipa-abort ko sa akong mama kay akong lola di ganahan nga manganak na pud sha’g balik?

What if wala nilayas akong mama while bata  pa ko, masclose kaha mi sa akong papa ron?

What if wala ko nigive-up sa effort sa akong papa nga tudloan ko ug basketball, basketball superstar na kaha ko ron?

What if nagfocus ko sa pagnourish sa akong volleyball skills, sporty ba kaha kaayog lawas karon?

What if wala ko nipili ug “Trade Curriculum” pag HS, makagraduate kaha ko with flying colors?

What if nitake ko ug UPCAT instead nga moattend ug party that happened sa same day, mas hayag kaha akong future?

What if wala nako gidrop akong internship sa GlobeLines, ma-manager na kaha ko didto? haha

What if nagdouble-major ko instead of mag-IT, daghan na guro kaayo kog students nga gihagbong ron.

What if wala ko nagCIT kay niana among guidance councilor nga ngano dawng dili University akong gipili nga school?

What if nag Architecture/Engineer ko susama sa permi ipush sa akong papa?

What if wala ko nag-focus ug study pag college then nagbigabiga and parewarang buhay? Mas happy kaha ko ron?

What if wala ko nisugot nga magSoftware Project tong sa Alliance, mas happy kaha akong SP memories?

What if nag-Alliance ko? Mas colorful kaha akong social life?

What if wala ko nag-AWS? Mas nadeveloped kaha akong technical Skills?

What if nag-Accenture ko? Naa na kaha koe MS Certification ron?

What if nag-Academe nalng ko?

What if wala ko nag-Japan, magstay pa kaha ko gihapon sa AWS?

What if  bootan kaayo and bible freak, mas happier kaha akong life?

What if catholic akong family, would I be the same kid karon?

What if dili ko confused, daghan na kaha kog anak sama sa giingon ni Citadel?

What if …

Maybe..

Daot! Wangkig! Tutpik!

Hello.

Mao ni ang mobo nga entry sa akong aligotgot ug kasakit sa mga taw nga walay laing masulting maayo. If you think you are helping, you are not. Makasira ka ug moment. Makabringdown ka sa akong self-esteem and then mag-ask ka ngano maghilomhilom lang ko sa group. ShittyYOu!

“NAUNSA MAN KA OI, DAOTA NIMO OI! LAHI RA JUD KAY MURA KAG NASAKIT!DILI NINDOT TAN-AWN”

I’ll let this pass. Nagpatambok naman ko karon. Grabe na ko mokaon. And dali ra kaayo ko motambok oi, ayaw mo kabalaka.

My daily routine may not include proper exercise but I swear, I am living healthy and I FEEL healthy. And I think mao na jud ni akong life cycle: Motambok , Modaot, dependi sa mood.

Whatever!