Bouncing Hair

Sayong buntag.
Nimata ko.
Naligo.
Nikaon.
Go to the office ang peg.

Since pa-end naman ang spring feel na kaayo nako maglakaw from house to office.
Nice kaayo ang feeling nga maglakaw while my Beatles-inspired hair bounces effortlessly.
Every step naay drama. Every step naay istorya.

I’m walking on sunshine

Lola: Ohayou Gozaimasu (おはようございます) (while namunit ug mga layang dahon sa pathway)
Me: Good Mow’nin Lola Dear.

Then nagcontinue ug bounce akong buhok.
Feel na feel ang hair. Feel na feel ang air.
Tan-aw sa watch. I still got time.
Tan-aw tan-aw sa mga lalaking golden ug hair. Ang uban malaman. Ang uban mabuto. Yes, mga hosto.
Sure ko nga mao to silang same nga mga lalaki nga nakita nako the previous night. Wala pa silay tulog.

After pila pa ka steps, tan-aw na pud sa watch.
Si time, kung maka move, wagas.
So i switch gear and put my Dianne Yutiamco mode.

Nawala na ang katugnaw. Spring is really ending.
Feel pa nako akong sweater. Feel nako…
Ug sa hinayhinay… Wala nako damha..
Nitulo na. for the first time . nafeel nako.

Nitulo….

Nitulo ang akong singot! ug sa dihang Im wet. Asta akong undershirt. Wet na wet.
Wala na nibounce akong hair. Haggard na kaayo akong feeling.
The every step drama is now every step hinagpis.
Ang taas nga escalator, parang suffering sa akong panan-aw.
I need paypay. like now na!

Lesson learned when Spring is pa-over.
Di nako magsapawsapaw next time, dili na magdrama with bouncing hair.

Last Hirit. Ang ani lang taga liko sa every corner

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s