So it’s true.

Assignees, don’t fret. It’s true.

Accept the fact that since you are assigned in japan, enjoying your extra allowance, ang nindot nga mga view, ang free chokai practice, lots of dating work opportunities etc etc….  then you are prone to what i call – #leftOutAssignees.

Left out sa Christmas Party, Halloween Party, Sports Fest, Company Anniversary, dili mapromote, gamay increase etc. etc.

Though it depends ni sa project kung aha ka massign pero base sa akong experience and the pattern nga akong nakita. Dako jud ang percentage sa kaning matang nga  panghitabo.

BUt mao na ang risk nga imong giaccept the moment nag yes ka and pirma sa contract. Pero you’ve got your allowance. You earn more than sa mga pinas counterparts. You’ve got those pretty pictures to post in FB. You can eat sushi or ramen whenever you’re sad. OR soul search in the beautiful shrines of Japan or walk sa mga public parks with picturesque views. Think about that.

I once said that it’s not all about the money. Yes, it was not. But it plays a big part. Only a fool will question that Snape. lol. For example given magbudget ang company ug 1k php for employees para sa isa ka activity, that is 1.6k-ish yen which is more likely one meal lang nako sa ramenan. hahaha Rahima actually did make me realize about this kay dili man daw maglain ug budget for assignees, kung unsay budget sa pinas mao sad sa japan. Dili mag-adjust (daw) . It makes sense man pud ata. Naa pa moi allowance, ganahan pa mo dakog budget sa activities. Dili mainyo tanan. Something like that.

So actually ang concern lang jud sa mga assignees is this: OVer a decade (?) kay mao lang japon ang allowance. Niagi nalng ug mga tax increase changes sa Japan pero ang allowance remained a constant value. Dili ka keep up ang allowance sa pagmahal sa mga palitonon. Ang 100yen stores are not 100 anymore, 108 na na bes. So somehow, dili ra maggarbo ang pamumuhay doon. Naa tood ka japan, pero imong ginakaon everyday kay onigiri lang (100yen) or ang uban nagaluto lang para makatipid. #assigneeisNotBuhayMayaman #assigneeisNotWorkGoals

PEro if you want to be noticed sa imong effort then you should go back to the mother country. Give back. Believe me, more chances that everything you do will get noticed. Good or Bad. lol

And then comes what most returnees feel. Naanad na ug naai allowance. Nagshift na ang  (… okay another entry nalang ne. haha )

So katong mga nahiubos dira sa bansa ng mga Samurai, keep your chin up. Been there. I survived. Kamo pud. Don’t let angry emotions poison your character. Look at the bright side. Be happy. Be kind.

kansai.jpg

 

Advertisements

Out!

Kani kay regarding sa akong memory sa akong pagkaVolleyball Player pag Elementary. Ang nakatrigger ani kay tong nanan-aw mi sa Creamline Cool Smashers vs Ateneo nga exhibition game. Gosh naa mi sa same court ni Alyssa Valdez! YEs, that’s Baldo! My Idol..

So here’s the thing, i remember that practice game sa volleyball i think Grade5 ko ani. And maybe isa ni sa mga nakapadiscourage nako. I remember it so well. That was a blocked spike. Gispike sa among team, and i was on the cover.  The block made the ball went out of the court(for a couple of inches lang), pero sa akong kaeager kay akong gikuha. And was not so successful, it ended up so difficult para makuha sa akong other teammates. And that maldita nga lalaki namo nga kauban kay lagot kaayo sa ako ngano daw akong gikuha nga out naman unta to. THAT was just a practice game! Pisti giatay.

NAdishearten jud ko ato. I was young. I was fragile. Lol. MAo na karon kay if naai masayop nga team member, di jud ko masuko. As in, ang importante enjoy the game. Storyahon lang ug tarong gud ug unsay dapat. Dili kay magdemon-mode ka sa kasuko for a very small mistake. Words could hurt. Be mindful. #AhemBirim <== haha di ko maghimog blog para ani oie. hahaha

P.S. kay sa ateneo nga team kay naa man toi klaro kaayo nga out gud nga gikuha sa ilang libero. I wonder pud ngano every now and then kay mosulod ni nga particular memory sa akoa, i can’t even remember the face sa katong kateammate nako, not even the name.

BlZOpTdCQAAv8mN

 

 

Igat.

Hala unsa na yang?
“Gipaak ni ug hantik kuya.”
Aha daw.. pakit-a ko.
“Ayaw na lang gud, ya”

Kabalo ko deep within kung unsa to.
Di lang ko ganahag gubot.
Nag-pretend nalang ko nga tantong nitoo
Naghope ko nga ikaw sa sayop makatanto.

Next scene ug unsa ba.
Si Mama , “Labad akong ulo”
Ug ngano naman pud ka ma?
“Dong, Kaning bataa hastang badlongona”

“Half day ra dong pero niulig hapon
Ug sa dihang pag-ilis nakita gud nako dong.
Ang dughan namangingi ug chikinini
ug akong luha wala jud nako napugngi.”

Unsaon namang lang jud ning pagumangkona.
Dawat na nako nga uyab perting tumboya.
Kung manguyab ta kanang makapabright sa pag-eskwela.
Dili kay igatigat ray atong maginansha.

Kalood oie! First year HS paka.
PErting pagkabakakon. Perti nang igata.
Liwat man guro ni sa amahan.
Merisi nga gipusil. Merising wa kadagan.

Iampo nalng jud ni nako siya.
Kay kapugngan pang baha kaysa batang gabiga.
Pero pahilaka nya ug usab si mama,
Gubot jud ang maimo pisti kang bayhana ka.

igat

Barkadaたち!

I will be forever grateful sa kani nga mga tao. Mga bully yet caring. Mga palaaway yet charming lol.

Anyways, fridays and boardgames have never been so exciting for me. Actually ginalook foward nako sha. Plus ang trivia night nga actually i thought gikalimtan na nako akong passion for that sport (lol sport jud). But it’s fun man diay gihapon.

Im so happy nga Barkadatachi adopted me in their loving arms. Actually, daghan na kaayo ang barkdatachi. It has evolved into a gigantic house! And i don’t know if kinsay leader ani nga group… AS always, faithful member ra man jud ko gud.

Shoutout to these people!

barkada

 

 

Take a Leap of Faith.

Im ready to close my eyes, empty my mind, trust God and take a leap of faith…

No, ayaw paggemma gemma dira.. dili pa ko moresign sa akong beloved company. This company has helped me a lot in many ways, di pa ko ready ilet go sha. What im talking about is for me to purchase a property. Ahak nalang. Kaya man sha ata.. problem is there would be nothing left of me, plus with loans pa jud. I’m not used to utang or loans. I am so new to those kind of ideas. Akong nabaw-an nga utang kay installments sa credit card or credit cards lang which ginabayran pud nako full every month. Wala akong utang. And i don’t know how utang works.

Pero ana lagi sila nga the world revolves around loans. And walay dato nga walay utang. So there, there josh. Laban lang. Pangutang para makapalit ug property. This is adulting. This is life. This is for my family. Be positive Josh. Take a leap of faith. Trust God. Di na jud ko maminyo ani.

leap

Karma!

Karma na jud ni sa tanan nakong dautang gibuhat. From now on, I will live a holy life. Palayo sa mga temptation ug mga kalibutanong butang. PagMongha!

Live a simple life.

Be minimalist.

Be strong.

Be decisive.

Be free.

14987717433_09d38f343d_k3